منم در سفره دارم ، هفت سیـن را                   

ولی تـوأم شـده  بـا داغ زهـرا 

بُود  سین  نخستین  سیلـیِ کیـن                

به روی  مادرم  بـا دست سنگیـن

ببیـن بر سفـره سیـن  دومم را                    

که سویـی نیست در چشمان زهرا

بگویـم سین  سـوم  تا بسـوزی                    

که مادر سـوخت بین کینه تـوزی

ببین سین دگر از من  همین است                 

عزیزم چهارمی سقط جنیـن است

به روی سفره سین پنجم این ست                  

سرِسجـاده اش زینب حزین است

شده سفـره پر  از  اشک  شبانـه                

ششم سین سوت وکور ماندست خانه 

چه گویم ای عزیز  از سین آخـر                  

 بُـود آن سینـه ی  مجروح  مادر

 (سيد محسن حبيب اله پور)