ابْنُ مَحْبُوبٍ عَنْ مَالِكِ بْنِ عَطِيَّةَ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ علیه السلام قَالَ سَمِعْتُهُ يَقُولُ‏:

إِنَّهُ مَا مِنْ سَنَةٍ أَقَلَّ مَطَراً مِنْ سَنَةٍ وَ لَكِنَّ اللَّهَ يَضَعُهُ حَيْثُ يَشَاءُ

إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ إِذَا عَمِلَ‏ قَوْمٌ‏ بِالْمَعَاصِي صَرَفَ‏ عَنْهُمْ مَا كَانَ قَدَّرَ لَهُمْ مِنَ الْمَطَرِ فِي تِلْكَ السَّنَةِ إِلَى غَيْرِهِمْ وَ إِلَى الْفَيَافِي وَ الْبِحَارِ وَ الْجِبَال‏.

الكافي (مرحوم کلینی) ؛ ج ‏2 ؛ ص 272

امام باقر علیه السلام فرمودند:

هیچ سالی کم باران تر از سال دیگر نمی شود ولی خداوند آن (باران) را در هر مکانی که بخواهد قرار می دهد.

همانا هنگامی که قومی مرتکب گناهان شوند، خداوند عز و جل مقدار بارانی را که در آن سال برای آنها مقدر کرده بوده از آنها بگرداند و به سوی اقوام دیگر و بیابانها و دریاها و کوه ها بفرستد.

( لطفا نشر دهید )